"Jeż Jerzy" bezlitośnie obnaża mniejsze i większe przywary Polaków i czyni to w sposób zrozumiały dla każdego odbiorcy. To właśnie humor jest najsilniejszą stroną filmu i na nim w zasadzie opiera się cała konstrukcja. Fabuła ma tu charakter raczej umowny. Jest niczym nić, na którą niczym korale nanizane są kolejne skecze.

Jeż to bardzo rozrywkowy zwierz. Pod palemką na rondzie wyżłopie browara, w limuzynie poćwiczy paluszki na jędrnych udach samic homo sapiens, a nocą wprowadzi obcy materiał do zdrowego organizmu polskiej katoliczki. Dzięki niemu policjantki, osiedlowe oprychy i skośnoocy przedstawiciele gastronomii ulicznej mają pełne ręce roboty. Uwielbia dobre bibki i niezłe maniurki (czyt. piękne kobiety). Dla niego nie ma dylematu – kupić kwiaty dla ukochanej czy butelkę piwa – słuszne rozwiązanie jest tylko jedno. Cóż zatem będzie się działo, gdy na ulicach stolicy pojawi się jeż drugi, sklonowany i wychowany w żelaznym inkubatorze na pożywnej papce z kultury masowej? Tego nie jesteście sobie w stanie wyobrazić, to po prostu musicie zobaczyć.

Jednak to, że film bawi, jest zasługą nie tylko autorów scenariusza, ale też bezbłędnie dobranej obsady. O Lilce, dziwce o złotym sercu i głosie Macieja Maleńczuka, szybko nie zapomnicie. Borys Szyc jako tytułowy Jerzy rozbawia do łez. Najlepiej wypadają drobne epizody, których nie będę zdradzał, bo warto dać się im zaskoczyć. Wszyscy, którzy pracowali przy tej animacji, wykazali się wielkim dystansem do siebie i za to należą im się brawa. Bez tego "luzackiego" podejścia, obawiam się, że z "Jeżem Jerzym" stałoby się to, co z resztą naszych "zabawnych" produkcji.

Aha. Dla wszystkich zamierzających wybrać się do kina: nie wychodźcie, gdy tylko zaczną się napisy końcowe. To jeszcze nie koniec filmu.

Film przeznaczony jest dla osób powyżej 15 lat.